جناب آقای دکتر هاشمی

وزیرمحترم بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی

سلام

بنده نه روزنامه ی زردی هستم و نه قرمز.بنده یک فیزیوتراپیست هستم که تا حدودی در دو حوزه اطلاعات خوبی دارم.یکی حوزه بهزیستی و مراکز آموزشی و توانبخشی تحت پوشش این سازمان و دوم حوزه بهداشت و درمان و بیمه ای کشور.

 

آقای دکتر عزیز

اینکه در حوزه سلامت بویژه در بخش بیمارستان های دولتی تحول اساسی ایجاد شده است جای هیچ شکی نیست و بنده به نوبه خودم وظیفه دارم کمال تشکر را از جنابعالی و تیم همراه تان داشته باشم، اما این حق را به خود می دهم تا نقاط ضعف مجموعه وزارت بهداشت را بیان کنم.

 

آیا در برخی استان ها و شهر ها خدمات و امکانات بیمارستانی رشد زیادتر و در برخی نقاط کمتر نبوده است؟

 

آیا دسترسی افراد کشور به امکانات بیمارستانی برای همه یکسان است؟

 

جواب کاملا واضح است

 

 این بی عدالتی نیست؟

 

شخصی که در شمال تهران زندگی می کند و به بیمارستان شهدای تجریش دسترسی دارد با آن روستایی که نزدیکترین مرکز درمانی شاید یک درمانگاه کوچک خصوصی در ۳۰ کیلومتری باشد با یک دفترچه بیمه سلامت یا کمیته امداد و یا بیمه تامین اجتماعی و …؟ عدالت یعنی دسترسی به خدمات درمانی ارزان برای همه

 

اجرای طرح تحول سلامت با نگاه تک بعدی یعنی بی توجهی به تقویت بیمه ها

 

می دانیدچرا ؟ چون بیمه ها در حوزه وزارت شما نبودند و به دید کارشناسان شما ضعف و قوت آنها تاثیری برای وزارت شما نداشت.

 

این اول اشتباه وزارت بهداشت بود.

البته داستان به اینجا ختم نشد و هزینه تراشی های گسترده در تعرفه گذاری ، افزایش سطح پوششی بیمه ها و افزایش سهم سازمان های بیمه و گسترش خدمات درمانی هزینه دار با افزایش چند برابری بیمار«خدمات القایی» و نبود استاندارد های نظام درمانی کشور، همه و همه موجب ورشکستگی بیمه ها شد و با همه آن دعوا های بین وزارت بهداشت و رفاه و پیوستن بیمه سلامت به وزارت بهداشت این شائبه بوجود آمد که نکند همه ی این فشار ها صرفا برای تصاحب بیمه ها بوده و نیت خیری پشت آن نباشد؟

قطعا این درست نیست که بخواهیم یک بعدی به موضوع نگاه کنیم ولی همانگونه که عرض کردم نگاه یک سویه وزارت بهداشت به تقویت بیمارستان های کشور آن نگاه یک سویه را ایجاد می کند.

 

جناب آقای دکتر هاشمی

در حوزه سلامت افراد کارشناس و مطلع به نقاط ضعف وقوت بهداشت و درمان کشور کم نداریم، شاید هرکس در حوزه تخصصی خود آشنا تر باشد اما لازم بود از این افراد بویژه در حوزه های تخصصی رشته های مختلف استفاده کاربردی تری صورت می گرفت. درست است که در مقاطعی بصورت موردی نظر انجمن‌های تخصصی پزشکی اخذ ولی هم موردی بود و هم مقطعی و این بود که نتوانست تامین کننده همه خواسته های مختلف جامعه ی پزشکی باشد که برایند آن به نفع بیماران هم می شد.

 

جناب آقای دکتر عزیز

شما پزشک هستید و همه ی ما اگر واقعا پزشک باشیم اولین دغدغه ی ما چیزی جز درمان بیمارمان نباید باشد و نیست پس قطعا همه ما به نسبتی برای بیماران مان احساس مسولیت می کنیم ، اما چرا شاهد آن هستیم که هر روز قصور پزشکی زیادتر می شود و روز به روز جامعه و مردم اعتمادشان به ما کمتر؟ اگر در این چهار سال گذشته کمی به صدای همکاران دورتر خود گوش می دادید دلیلش را می یافتید. چند مورد را که به عقل اینجانب می رسد خدمتتان عرض می کنم:

 

۱٫دخالت های بیش از حد حاکمیتی بین بیمار و پزشک

۲٫دامن زدن و افزایش بی عدالتی در درآمد بین جامعه پزشکی و پیراپزشکی و پرستاری

۳٫توجه بیش از حد به بخش دولتی و بی توجهی و گاهی تخریب بخش خصوصی بویژه بخش های کوچکتر و تازه تاسیس.

۴٫توجه به بخش کوچکی از پزشکان و بی توجهی به سایر حرف پزشکی

۵٫نبود آینده ای روشن برای بخش عظیمی از جامعه ی پزشکی کشور

۶٫بی عدالتی در توزیع منابع که موجب ایجاد درآمد های نجومی برای عده ای و نبود درآمد برای عده ی دیگر با همان تخصص و علم شد.

 

جناب دکتر هاشمی بزرگوار

 

تا بحال به مشکلات جامعه ی پزشکی توجه داشته اید؟تا کنون حساب کرده اید چه قول ها و دستوراتی داده اید و به آن عمل نکردید؟چند مورد از مواردی که بنده شخصا در جریان آنها قرار داشتم خدمتتان عرض می کنم.

 

از همکاران جامعه ی فیزیوتراپی خود مثالی بزنم.نزدیک سه سال پیش درجمع هزار نفری ما فیزیوتراپیست ها آمدید و گفتید اگر دکترای حرفه ای فیزیوتراپی قرار است ده سال دیگر در ایران اجرایی شود چرا در همین دولت و توسط من انجام نشود. آن دولت تمام شد و این دولت آمد که امیدوارم چهار سال آینده شما همچنان وزیر بهداشت باشید تا بتوانید قول خویش را به بیش از هفت هزار فیزیوتراپیست عملی کنید.

 

یک مثال دیگر

 

ماه های اول وزارت شما بود که در جمع اعضای محترم بورد شخصا خدمتتان رسیدم ، نامه ای به دست شما دادم مبنی بر اینکه سرمایه گذار ایرانی مقیم خارج برای کمک به مردم خوزستان نیت دارد در استان در حوزه پزشکی سرمایه گذاری نا محدود کند، شما هم بسیار استقبال کردید و دستورمساعد دادید ولی می دانید چه شد؟ بنده و چند نفر دیگر از دوستان خوزستانی دو سال مرتب و مکرر به وزارتخانه شما مراجعه نمودیم اما هیچ جواب قانع کننده ای نگرفتیم.

جناب آقای دکتر هاشمی عزیز تا قبل از قول و وعده شرعا و قانونا هیچ تعهدی بر کسی نیست اما بعداز قول و وعده و دستور و ایجاد امید انتظار و حق ایجاد می شود که بر گردن گوینده آن است.

 

دو مورد دیگر از یکسال اخیر خدمتتان عرض می کنم

 

همین چند ماه پیش بود

دانشجویان دوره دستیاری اطفال که سه ساله بود و وزارت بهداشت آنرا چهار ساله کرد، در ابتدا به آنها  قول مساعدت دادید که سه ساله بماند اما بعد نشد و چهار ساله شد فکر کنم بالای ۳۰۰ نفر بودند و قطعا هرکدام خانواده ای داشتند که منتظر آنها بودند تا امسال بیاید و ….و مورد آخر که هنوز در جریان است ، ودیگر افرادی که بادردست داشتن دستور اقدام شود جنابعالی درب کمیسیون نشسته اند و زندگیشان فلج شده ، جناب دکتر موارد زیاد است که این چند مورد را من حکیمی منش مستقیما در جریان آنها بودم و شاهد بودم با قول های حضرتعالی هیچ فرجی نشده.

باز هم عرض می کنم موارد زیاد است و اگر پای درد دل تک تک افراد حوزه سلامت کشور می نشستید و گوش جان را باز می نمودید حرف ها زیاد بوده و هست ولی کسی نیست بدون سوگیری سیاسی آنها را گوش دهد.

 

که اغلب از روی دلسوزی هستند و قصد ارشادی دارند.

و یقینا توجه بیشتر به نظر چند صد هزار نفر از فرهیختگان کشور بعنوان جامعه ی پزشکی دیدگاه های بسیار مفیدی به شما و تیم همراه تان خواهد داد که انشاالله اگر چهار سال دیگر بخواهید سکاندار حوزه سلامت کشور باشید بتوانید در همه ابعاد راهگشای بسیاری از مشکلات حوزه بهداشت و درمان کشور عزیزمان ایران باشید

که این نگرانی و دغدغه ی همه دلسوزان نظام سلامت کشور است.

 

ارادتمند شما

۲۸ خرداد۹۶

فیزیوتراپیست علی حکیمی منش